از انقلاب می گریزم

از آزادی می گریزم

از اتوبان هایی که شهر را محاصره کرده اند می گریزم

به خیابان های یک طرفۀ غریب پناه می برم

 می پیچم به خیابان حافظ

دق البیت می کنم

«در انتظار رویت، ما و امیدِ روزی!

وز چشمۀ لبانت ، ما و خیالِ خوابی!

شد حلقه قامت ما، تا بعد از این، رقیبان

زین در دگر نرانند ما را به هیچ بابی!»

ما انیران خود بودیم

که حرام شدیم

 حرام شدگانی ابدی

خوشا تشنگی

که ما را نمی شناسد